Het is eind oktober 2016. Het is Haloween en er is een koppeltoernooi in het café op de Stationsweg in Alkmaar. Alle bezoekers van het darttoernooi zijn verkleed en geschminkt. Beetje pijltjes gooien, een biertje drinken, ze komen de avond wel door. In het dartwereldje kent iedereen elkaar wel. Nou, niet iedereen dus, want die lange, die had Joyce nog nooit gezien. En joyce houdt wel van lange mannen. Wie is die man, denkt Joyce.
En voor Mark is het niet anders. Niet veel later staan ze buiten een sigaret te roken en raken ze met elkaar aan de praat. Niet te lang, hoor, want er moest ook gespeeld worden. Maar als even later Joyce aan de bar zit, gaat Mark naast haar zitten. Niet nog een keer voorzichtig een gesprek aan gaan, maar direct de vraag: “we moesten maar een keertje met elkaar uitgaan, vind je niet”. Mark is niet zo van er om heen draaien. Gewoon een directe vraag, dan weet je direct waar je aan toe bent.
En joyce zegt ja, dus Mark heeft de score geopend. One Hundred and eighty!
Dat Mark en Joyce mij vertelden over hun plannen voor de bruiloft zei ik al snel: “Ik hoef zeker geen toga aan?”
En dus huurden zij voor mij een gewaad en zeis, kwam de schminkster ook bij mij langs. Zelfs de bode moest twee keer kijken toen ik voor de bruiloft binnen kwam lopen.
Zeventig gasten. Allemaal verkleed, de één nog specialer dan de ander. Op deze manier om als trouwambtenaar om het ja-woord vragen is heel bijzonder. Ik hou er van! Tot de dood ons scheidt kreeg hier duidelijk betekenis.
Als jullie nou ook op een bijzondere manier willen trouwen, dan is het toch gaaf als de trouwambtenaar meedoet? Neem contact met me op. Als het niet al te gek is, doe ik mee!